Praca w Holandii
Jest to praca wykonywana w domu, w porze dogodnej dla zatrudnionego (mogą nam pomagać przy pracy członkowie rodziny). Umowa o pracę nakładczą jest formą pośrednią pomiędzy umową o pracę a umową o dzieło. Zatrudniając się w Holandii, nabywamy pewne uprawnienia pracownicze, łącznie z ubezpieczeniem społecznym i zdrowotnym, jednak otrzymujemy wynagrodzenie wyłącznie za wykonaną faktycznie pracę. Praca w Holandii umożliwia taki status materialny. Pamiętajmy, że zatrudniający ma obowiązek zapewnienia zatrudnionemu odpowiedniej ilości pracy, a przynajmniej:
- pracy, za którą zatrudniony może uzyskać co najmniej najniższe wynagrodzenie pracownicze miesięcznie, w przypadku gdy dla zatrudnionego praca nakładcza jest wyłącznym albo głównym źródłem utrzymania;
- pracy, za którą zatrudniony może uzyskać co najmniej 50 proc. najniższego wynagrodzenia pracowniczego miesięcznie, w przypadku gdy dla zatrudnionego praca nakładcza jest dodatkowym źródłem utrzymania.
Warto wiedzieć, że praca nakładcza nie musi wcale polegać na wykonywaniu prostych czynności typu składanie długopisów, klejenie teczek do akt, wytwarzanie ozdób choinkowych czy produkcja skarpet. Umowa o pracę nakładczą może dotyczyć wykonania każdego innego dzieła, np. projektów marketingowych, wzorów dokumentów, zestawień, wprowadzenia danych do pamięci komputera itd. Warto wiedzieć, że w zasadzie wszystko, co może być przedmiotem umowy o dzieło, może być również przedmiotem umowy o pracę nakładczą.
W braku odmiennych postanowień umowy nakładca jest obowiązany zapewnić wykonawcy surowce, materiały lub inne przedmioty oraz narzędzia, maszyny i urządzenia niezbędne do wykonywania pracy nakładczej, jak również do utrzymywania w należytym stanie technicznym maszyn i urządzeń - z wyjątkiem bieżącej konserwacji. Oferty pracy w Holandii znajdziemy natomiast w Internecie ogłoszenia czekają na nas w gazetach. Jeżeli jako zatrudniony wykorzystujemy własne maszyny czy urządzenia, mamy prawo do wynagrodzenia według ich wartości odtworzeniowej.
Zasadnicze regulacje dotyczące zatrudnionych na podstawie umowy o pracę nakładczą znaleźć możemy w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1975 r. w sprawie uprawnień pracowniczych osób wykonujących pracę nakładczą (Dz. U. z 1976 r., nr 3, poz. 19 z późn. zm.). Umowa o pracę nakładczą powinna być zawarta na piśmie. Umowę zawieramy na okres próbny, na czas określony, na czas wykonania określonej pracy lub na czas nieokreślony. Okres próbny nie może przekraczać 3 miesięcy.
Umowa powinna zawierać:
- datę zawarcia;
- dane stron umowy;
- określenie „umowa o pracę nakładczą”;
- określenie rodzaju pracy (dzieła);
- ewentualne określenie minimalnej ilości pracy zlecanej miesięczne nakładcy;
- zasady wynagradzania za wykonaną pracę, w tym ewentualne premie, dodatki itp.;
- określenie terminu rozpoczęcia wykonywania pracy nakładczej;
- ewentualne wynagrodzenie za użytkowanie w pracy nakładczej maszyn, urządzeń i narzędzi stanowiących własność wykonawcy - w wysokości odpowiadającej wartości ich odtworzenia (chyba że stanowi o tym regulamin pracy nakładczej).
Umowa może być rozwiązana w każdym czasie na mocy porozumienia stron. Umowa zawarta na okres próbny może być rozwiązana z 2-tygodniowym wypowiedzeniem. Umowa zawarta na czas nieokreślony może być rozwiązana z 1-miesięcznym wypowiedzeniem. Okres wypowiedzenia kończy się ostatniego dnia miesiąca kalendarzowego. Warunki pracy w Holandii na pewno nas zadowolą.
Ważne dla obu stron jest, że wynagrodzenie obejmuje zapłatę za wykonane dzieło, tzn. że nie obowiązuje w przypadku umowy o pracę nakładczą wynagrodzenie minimalne. Pracodawca ma obowiązek zapewnić nam pracę pozwalającą na uzyskanie 50 proc. czy 100 proc. najniższego wynagrodzenia, ale jeżeli jej nie wykonamy, nie otrzymamy również takiego wynagrodzenia, a jedynie wynagrodzenie za faktycznie wykonaną pracę. Od zasady wynagradzania za wykonaną pracę istnieją jednak wyjątki (urlop, choroba itp.). Holandia w związku z rozwiązaniem umowy należy wydać zatrudnionemu świadectwo pracy (takie jak przy stosunku pracy), umieszczając w nim dodatkową wzmiankę o okresach, w których zatrudniony uzyskał co najmniej połowę najniższego wynagrodzenia.